Radicaal anders: strijd voor onzichtbare vrouwen!

Zoals u waarschijnlijk aan mijn uiterlijk kunt zien, ben ik een man. Wat u niet aan mijn uiterlijk kunt zien, is dat ik feminist ben. Dit is ook niet zo gek, omdat ik jaren voor echte voorvechters van vrouwenrechten hebt gewerkt, zoals Mariette Hamer, Khadija Arib, Jet Bussemaker en Lilianne Ploumen. En net als op andere gebieden, ben ik ook op dit punt voor duidelijke voorstellen om problemen aan te pakken. Idealisme leidt vaak tot een compromis zonder échte oplossingen. Daarom kies ik voor duidelijke plannen, voor sterke plannen, voor radicale andere plannen. Zeker als het gaat om de positie van vrouwen in de stad. Feminisme is geen modeonderwerp of hobbyproject, maar moet het DNA worden van alles wat we doen in de stad.

Strijd voor onzichtbare vrouwen

Onze stad is vol met sterke vrouwen. Maar helaas is er ook een grote groep vrouwen die onzichtbaar zijn. Soms thuisgehouden door hun man, die hen geen sociaal leven gunt. Soms zijn het vrouwen die de taal niet spreken, alleenstaand zijn én in armoede leven. Voor deze vrouwen moeten we vrouwencentra organiseren, te beginnen in Zuidoost waar duizenden vrouwen leven in deze omstandigheden. In een vrouwencentrum kunnen vrouwen samen werken aan het oplossen van problemen. In centra krijgen de vrouwen taalonderwijs, opvoedingsondersteuning en kinderopvang en bouwen ze aan een sociaal netwerk in de buurt.

In West en Nieuw-West zijn ook netwerken voor vrouwen,  zoals de Vrouwenacademie. Belangrijke plekken die ik stevig wil ondersteunen. Vrijwilligers ondersteunen vrouwen die soms geen onderwijs hebben gevolgd en komen zo aan het werk. Dit is niet alleen voor deze vrouwen zo belangrijk, maar ook voor hun kinderen.

Gelijk loon voor gelijk werk

Vrouwen verdienen nog altijd 17 procent minder dan hun mannelijke collega’s en werken dus 64 dagen per jaar voor niks. Minister Ploumen werkt aan een wetsvoorstel om dit aan te pakken. Straks moet dan de werkgever aantonen dat hij voor gelijk werk gelijk loon betaalt, zonder dat er eerst een werknemer hoeft te klagen. Maar voordat die wet ingaat kunnen we dit voor de werknemers van de gemeente Amsterdam al regelen. Wij moeten het goede voorbeeld geven. Vrouwen en mannen bij de gemeente Amsterdam moeten gelijk loon krijgen voor gelijk werk. Dit kan eenvoudig in het jaarverslag van de gemeente verantwoord worden.

Gelijke rechten voor de sekswerkers

Sekswerkers roepen al jaren om gelijke rechten als iedereen in andere beroepen. Sekswerkers zijn natuurlijk niet alleen vrouwen, maar feministen strijden volop mee met sekswerkers. Politici spreken over sekswerkers altijd in de zin van mensenhandel en criminaliteit, of zelfs in lijdende vorm als het gaat om de drukte in de stad. Ik wil een politiek die ook voor hen opkomt. Amsterdam heeft de meeste sekswerkers in het land en zou voorvechter moeten zijn voor gelijke rechten van deze groep.

Dit kan als sekswerkers zelf de baas zijn over hun eigen bedrijf of gewoon in loondienst kunnen werken, zodat ze bescherming krijgen van arbeidsrecht. Het is zo belangrijk om sekswerkers direct vanaf de start van nieuwe projecten en nieuwe beleidsontwikkelingen te betrekken. Vanaf seconde één luisteren en betrekken. Ik pleit voor een politiek waar sekswerkers ook een stem hebben en de controle over hun eigen werk. Sekswerkers moeten in hartje Amsterdam kunnen werken in mooie publiek toegankelijke gebouwen door sekswerkers zelf ontworpen, ingericht en gerund. Zo kan het aantal bezoekers worden gereguleerd, waardoor grote groepen toeristen niet voor de ramen hangen en hun werk verstoren, zoals nu op de Wallen elke dag gebeurt. Ik wil samen met sekswerkers, bewoners en ondernemers rond de Wallen in gesprek om sekswerkers de werkplek te geven die zij verdienen en van de Wallen een heerlijk uitgaansgebied te maken.

Vaderschapsverlof

Minister Asscher heeft hard gewerkt om met een voorstel te komen om het vaderschapsverlof in Nederland te verlengen. Helaas hebben de politieke partijen die onderhandelen over het Regeerakkoord dit voorstel tegen gehouden en moeten vaders nu wachten op een nieuwe Regering. Vaderschapsverlof is niet alleen goed voor de vader of partner, maar zeker ook voor de moeder en het pasgeboren kind. Iedereen in een gezin wordt er beter en gelukkig van als een vader of partner vroeg bij de opvoeding van een kind betrokken is. Ik wil niet wachten op Den Haag. Mijn voorstel is twee weken vaderschapsverlof voor alle Amsterdamse ambtenaren en gemeenteraadsleden, om zo mannen en vrouwen hun rol bij de opvoeding van een jong kind te gunnen.

Radicaal anders: 97 verkiezingsprogramma’s

Het gaat zo goed met onze stad dat we de grip dreigen te verliezen. Dat Amsterdammers niet meer weten hoe hun buurt en stad er over vijf jaar uitziet en vooral of zij nog onderdeel zijn van dat plaatje. Ik geloof in Amsterdam, ik geloof in de Amsterdammers en ik geloof dat het geweldige succes van onze stad te danken is aan de enorme diversiteit van die Amsterdammers. En daarom gaan wij de Amsterdammer grip op de stad geven. Door het anders te doen, radicaal anders.

Gemeenteraadsverkiezingen gaan om de vraag in wat voor stad je wilt wonen. Als PvdA zijn wij ontzettend goed in het bedenken wat er mis is in de stad en wat er waar moet gebeuren. Onze betrokkenheid en ambitie is mooi. Maar we vergeten hierbij altijd één iemand ook te vragen wat hij daarvan vindt of hoe we dat het beste kunnen doen in hun buurt: de Amsterdammer. Dat gaan we anders doen. Radicaal anders.

Wij gaan in alle 97 buurten vragen hoe de Amsterdammers hun buurt schoon, veilig en sociaal willen maken en houden. Samen vormen de 97 buurtplannen het hart van ons verkiezingsprogramma. Dit plan wordt vervolgens besproken en aangevuld door iedereen in de stad.

Want verbinding ontstaat in de buurt. Veel Amsterdamse straten worden bewoond door uiteenlopende soorten bewoners. De authentieke Amsterdamse oudere buurvrouw op de benedenverdieping, een Turks migrantengezin op de eerste verdieping en jonge tweeverdieners daarboven. Dit is een dwarsdoorsnede van een Amsterdamse portiek. Dat is de kracht van Amsterdam. Dat moeten we vooral behouden, maar ook versterken. Elke bewoner van zo’n portiek moet zich betrokken voelen bij de stad en de buurt. Alle Amsterdammers willen in een fijne buurt wonen.

Doe je ogen dicht en stel je de buurten van Amsterdam voor. De Spaarndammerbuurt, de Vondelparkbuurt, de Van der Pekbuurt, de Reimerswaalbuurt, Buitenveldert, de Bijlmer, de Jordaan. Allemaal eigen gemeenschappen met prachtige eigen kenmerken en ook met eigen uitdagingen. Dus hebben onze buurten eigen prioriteiten en verdienen ze eigen plannen.

Als buurten een extra wijkagent nodig hebben, dan krijgen ze een extra wijkagent. Als buurten een buurtrestaurant nodig hebben voor buurtbewoners die in een sociaal isolement zitten, dan zorgen we voor een buurtrestaurant. Als buurten betere verlichting bij een tunnel nodig hebben, zodat mensen veilig thuis kunnen komen, dan zorgen we voor betere verlichting bij de tunnel. Zo krijgen we samen grip op Amsterdam en geven we Amsterdammers zeggenschap over hun directe omgeving.

Goede zorg voor alle Amsterdammers

De zorg wordt niet alleen duurder, maar ook steeds grootschaliger en onpersoonlijker. De menselijke kant van de zorg raakt ondergeschikt in grote instellingen die van zorg een ‘product’ gemaakt hebben. Managers zitten de mensen die in de zorg wérken met een stopwatch en onbegrijpelijke targets op de hielen. Gespecialiseerde zorg is zo ingewikkeld geworden dat het vooral hoog-opgeleide mensen zijn die zich door de bureaucratie weten heen te worstelen. Veel van de wijkverpleegkundigen die vroeger met hart en ziel zorg verleenden zijn ontmoedigd geraakt.

Zorgcentra dicht bij de mensen maken zorg toegankelijk voor iedereen en de kosten zijn veel lager dan de dure tweedelijnszorg. Die specialisten in dure instellingen hebben er namelijk geen belang bij om een vrijwilliger uit de buurt te benaderen om je te helpen. Ze kennen je buurt überhaupt niet. Dat maakt de zorg onpersoonlijk en onbetaalbaar.

In een lokaal zorgcentrum kunnen we mensen aan elkaar verbinden, bijvoorbeeld een student of scholier die mensen helpt met ingewikkelde post, en professionals kunnen voorlichting geven aan ouders over opvoeden en gezonde voeding. We moeten zorgen voor goed gekwalificeerde mensen, hulpverleners en huisartsen op topniveau, die zich willen verbinden aan de buurt. Die de positieve krachten in de buurt weet in te zetten, maar die ook weet wanneer specialistische zorg nodig is.

Laten we in Amsterdam eerst stoppen met verder bezuinigen op budgetten die voor de zorg geoormerkt zijn en het geld dat we krijgen ook echt uitgeven aan zorg. En laten we die middelen investeren in samenhangende gemeenschappen in de buurten rond ouderen en anderen die zorg nodig hebben: zorg in de buurt. Met 200 miljoen euro die het college in de jaren 2015-2018 bij ongewijzigd beleid, bezuinigt en niet uitgeeft op de zorg kunnen we in elk van de 97 buurten van Amsterdam een buurtvoorziening creëren, die de spil vormt van zo’n samenhangende  netwerk. Een buurtvoorziening waar ouderen en andere hulpbehoevenden een maaltijd kunnen krijgen in het buurtrestaurant. Waar familie vrijwilligers kunnen ontmoeten die hen kunnen helpen. Een buurvrouw met haar zorgen over een oudere buurman terecht kan. Waar een oudere klusjesman uit de buurt werkt die bij ouderen thuis drempels wegneemt, beugels aanbrengt en een traplift.

Het kan. Laten we het mogelijk maken.

Radicaal Anders: duurzame energie voor iedereen

jeroen van berkel

In Amsterdam profiteren de hoogste inkomens van klimaatsubsidies, waarvoor lage inkomens relatief meer belasting betalen. Uit onderzoek is gebleken dat in de afgelopen jaren vooral laagste inkomens betalen voor duurzamer energiebeleid. Daar waar de laagstbetaalden een relatief groot deel van de lasten voor dit beleid moeten dragen, profiteren de hoogste inkomens juist meer van klimaatsubsidies. Dat moet anders, radicaal anders.

Ik zou graag willen dat als ik door de buurten van Bos en Lommer en Nieuw-West fiets, ik hetzelfde aantal zonnepanelen op daken zie als in de Rivierenbuurt. Hoe krijgen we dit voor elkaar? In ieder geval niet zoals D66 wil via grote beleggers en investeerders voor alleen mensen met een koophuis in de stad. Laten we ervoor zorgen dat juist Amsterdamse buurten met sociale woningbouw waar mensen een groot deel van hun leven ook blijven wonen zich kunnen verenigen voor een verduurzaming van de buurt. In plaats dat de gemeente afwacht op uitgebreide ingewikkelde subsidieaanvragen door nog ingewikkelder cooperatie-constructies, moeten we helpen.

We moeten proactief de mensen in die buurten helpen. Zij kunnen veel moeilijker hun eigen benodigde energie buurtcoöperaties op zetten. De Amsterdamse politiek zou deze buurtbewoners gericht moeten ondersteunen met het inschakelen van professionele duurzame energie buurtexperts. Deze kunnen ervoor zorgen dat in samenspraak met de bewoners, de netbeheerders, zonnepaneelfabrikanten en isolatiebedrijven, de meest duurzame energie oplossing voor hun buurt wordt opzet. Het Amsterdamse bestuur kan de woningcorporaties tegelijkertijd bewegen om achter deze ideeën te gaan staan en actief mee te werken.

Zo zouden we er voor kunnen zorgen dat iedereen arm, rijk, jong, oud, hoog en laag opgeleid in ieder geval in alle Amsterdamse buurten een evenredige bijdrage leveren aan een verduurzaming van de stad en daarbij de vruchten ervan plukken.

Laten we vooral ambitieus zijn en grote steden als Malmö in Zweden als voorbeeld nemen die in 2020 een volledig klimaat neutrale stad wil zijn. Malmö is goed op weg om deze doelstelling te bereiken. Een van de belangrijkste redenen is dat er serieuze gedreven en vastberaden lokale politici zijn die samen met de lokale bewoners in die stad deze radicale koers steunen.

Ik wil in Amsterdam armoede bestrijden door goedkope en duurzame energie te leveren aan de gezinnen en kinderen die nu in armoede leven. Daar strijd ik voor. Want het moet anders, radicaal anders.

Antwoord op koersverkenning leden PvdA Amsterdam

De Koersverkenning, die is vastgesteld op de Algemene Ledenvergadering van 12 april, geeft de toekomstig lijsttrekker richting voor de komende jaren. Voor welke uitdagingen Amsterdam staat en hoe de PvdA de komende jaren zich daar toe moet verhouden. In een boekje geeft Jeroen uitvoerig antwoord op de uitdagingen (PDF).

Ik geloof in Amsterdam, ik geloof in de Amsterdammers en ik geloof dat het geweldige succes van onze stad te danken is aan die enorme diversiteit van die Amsterdammers. En daarom gaan wij de Amsterdammer weer grip op de stad geven. Door het anders te doen, radicaal anders.

Doe je ogen dicht en stel je de buurten van Amsterdam voor. De Spaarndammerbuurt, de Vondelparkbuurt, de Van der Pekbuurt, de Reimerswaalbuurt, Buitenveldert, de Bijlmer, de Jordaan. Allemaal eigen gemeenschappen met prachtige eigen kenmerken en ook met eigen problemen. Als we de Amsterdammers echt willen bereiken dan zullen we Amsterdammers in hun buurt moeten bereiken en de problemen daar voor ze oplossen.

PvdA’ers zijn ontzettend goed in het bedenken van wat er mis is in de stad en wat er waar moet gebeuren. Sociaal isolement, eenzaamheid, veiligheid, zorg in de buurt, we kennen de thema’s allemaal. Maar we vergeten hierbij altijd één iemand ook te vragen wat hij daarvan vindt: de Amsterdammer. Dat gaan we deze verkiezingen anders doen: radicaal anders.

Amsterdam is een waanzinnig succesvolle stad en onze economie draait als een tierelier. Mensen over de hele wereld willen hier graag wonen, uit alle hoeken en windstreken komen bezoekers naar onze stad, en we zitten midden in het centrum van alles wat creatief spannend en leuk is. Maar we willen we de stad ook duurzaam, gemengd en voor iedereen toegankelijk houden.

Daarom klinkt er een sterke roep om meer grip te krijgen op de problemen in Amsterdam: de groeiende toeristenstromen, de stijgende huizenprijzen en krapte op de sociale woningmarkt, en het niet halen van de klimaatnormen. Ik vind dat we als Amsterdams bestuur die problemen op een halfslachtige manier aanpakken. De voorstellen volgen elkaar op, maar we blijven doormodderen.

We roepen woningcorporaties op om te stoppen met de verkoop van sociale huurwoningen, zonder dat we die woningcorporaties daartoe kunnen dwingen. We zetten meer handhaving in om het centrum leefbaar te houden, maar daardoor blijft er nauwelijks handhaving over in Nieuw-West en Noord. We sluiten grachten af voor Amsterdammers, om vrij baan te maken voor rondvaartboten vol toeristen. We stimuleren groene maatregelen, maar vooral de hipste initiatieven profiteren.

Er zijn de afgelopen jaren veel moties ingediend, veel plannen gemaakt om zaken te beteugelen, maar telkens waren de maatregelen een compromis die uiteindelijk weer binnen de kortste keren zijn eigen problemen veroorzaakten. Daarom kies ik voor duidelijke plannen, voor sterke plannen, voor radicale andere plannen. Want bij een sterke stad hoort een sterk stadsbestuur. Een sterk stadsbestuur dat in elke buurt kijkt naar wat er nodig is en dat vervolgens gewoon regelt.

Dit is mijn antwoord op de koersverkenning.

Leuker en linkser! (Parool 12 mei)

Leuker en linkser
Op dat sentiment hoopt Jeroen van Berkel, bestuurder in stadsdeel West, voor een stunt te zorgen door de grote favoriet te verslaan. Hij presenteerde zijn kandidatuur in een café, omringd door jonge leden, aangevuurd door Mei Li Vos.

Het moet linkser en leuker, onder de titel Radicaal Anders. Van Berkel weet zich gesteund door kopstukken als Ahmed Aboutaleb en onbekendere partijtijgers als Rik Winsemius, die campagnes draaide voor Diederik Samsom.

Bovendien is zijn thuisbasis West een grote partijafdeling, waar veel PvdA-leden wonen.

Lees hier het hele artikel in Het Parool van vandaag

Achmed Baadoud: stem Jeroen van Berkel (Parool 1 mei)

Amsterdam, 1 mei 2017

Ik wil werken aan het weer opnieuw opbouwen van de PvdA samen met zoveel mogelijk partijgenoten. Na lang nadenken en gesprekken met andere kandidaten heb ik besloten om mij niet te kandideren voor het lijsttrekkerschap en sluit ik me aan bij het team van collega-bestuurder Jeroen van Berkel uit stadsdeel West. Onze opvattingen over politiek, Amsterdam en onze vereniging sluiten op elkaar aan, wat we overigens ook delen is de bewondering voor onze partijgenoot Ahmed Aboutaleb: Jeroen was zijn politieke adviseur, Ahmed was en is mijn voorbeeld. Op deze prachtige dag hoop ik dat we verdergaan op de nieuwe ingeslagen weg, een weg van samenhorigheid en goede arbeid om de idealen van onze partij te verwezenlijken.

Lees hieronder Achmed zijn hele brief!

Amsterdam, 1 mei 2017

Vandaag is het de Dag van de Arbeid. De dag waarop in de PvdA en andere progressieve partijen wordt gevierd dat arbeiders rechten kregen. Dat geldt nu in Nederland en in meer westerse landen, elders in de wereld kennen ze de achturige werkdag helaas nog niet. Helaas zijn er inmiddels ook in Nederland honderdduizenden ZZP-ers die met acht uur werken per dag hun huur niet kunnen betalen. De afgelopen jaren lijken de idealen van 1 mei voor veel mensen zoekgeraakt, de partij die daarvoor is, is de PvdA en deze moet samen met de arbeider hiervoor blijven knokken!

De afgelopen jaren heb ik in Nieuw West samen met collega’s mijn best gedaan om mensen nieuwe perspectieven te bieden. Bedrijven aantrekken en daarmee werkgelegenheid creëren, mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt nieuwe kansen bieden. Zelfs honderden voormalige ‘Top 600’ criminelen kregen na het uitzitten van hun straf een nieuwe kans en dat bleken ze aan te kunnen. Mensen de kans geven om hun problemen te boven te komen en zo met hulp en eigen kracht een nieuw leven op te bouwen.

Rijke stad zonder aandacht voor arme inwoners!

Ondertussen spelen er op stedelijk niveau problemen die dat van een stadsdeel overstijgen. Amsterdam wordt met de dag een rijkere stad, maar ondertussen zijn er tienduizenden Amsterdammers die al jaren niet meer uit hun schulden kunnen komen. Zelfs in de wijken van Amsterdam-Zuid worden honderden inwoners verwezen naar de voedselbank. Onderzoek leert dat het heel vaak de overheid zelf is die schulden onhanteerbaar hoog laat oplopen. Onderzoek laat ook zien dat van al het geld dat aan schuldhulpverlening wordt besteed bijna niets terechtkomt bij de betrokkenen: de mensen met schulden en de bedrijven en instellingen die nog geld te goed hebben. Het systeem in Nederland bevoordeelt vooral managers en begeleiders. Ik vind dat het anders kan en moet, Amsterdam en Nederland zou moeten leren van het voorbeeld in Zweden. Daar is alle energie gericht op snelle oplossingen voor zowel de schuldeisers als de schuldenaars. Bemiddeling en begeleiding zijn daardoor veel minder nodig.

Gemeentelijk woningbouwbedrijf

In Amsterdam lijkt de aandacht voor gewone Amsterdammers verdwenen. Het is voor hen inmiddels vrijwel onmogelijk geworden om een betaalbare woning te vinden. Erger nog, betaalbare woningen worden door de woningcorporaties via commerciële makelaars verkocht. Steeds vaker aan speculanten voor tijdelijke verhuur. Amsterdam bouwt de komende jaren 50.000 woningen bij, maar het effect is dat het percentage sociale huurwoningen gaat dalen tot onder 40%. Terwijl 50% van de Amsterdammers daarop aangewezen is. Het bestaande bouwprogramma betekent eigenlijk dat de Amsterdammers de stad uit worden gebouwd.

Dat kan anders en beter: dat vraagt om inzet van de gemeente. Als bedrijven vooral bouwen voor expats en anderen die € 500.000 en meer voor een woning kunnen neertellen, dan wordt het tijd voor gemeentelijke inzet. Ik vind het tijd om serieus te gaan werken aan een nieuw gemeentelijk woningbouwbedrijf. Dat bouwt huizen met huren die Amsterdammers met een kleine beurs wel kunnen betalen.

Twee voorbeelden van de vele terreinen waarop de gemeente meer kan en vooral ook moet gaan doen voor de vele honderdduizenden Amsterdammers die niet aan een gracht wonen.

PvdA

De afgelopen maanden hebben partijgenoten uit alle stadsdelen me gevraagd om mij te kandideren als lijsttrekker voor de verkiezingen van 2018. Ze hebben zelfs spontaan de daarvoor benodigde handtekeningen opgehaald. Ik ben hen dankbaar voor hun vertrouwen, juist in deze tijden waarin de PvdA de grootste nederlaag ooit heeft geleden.

Wat deze partijgenoten me vragen is me kandidaat stellen in een lijsttrekkersverkiezing waarbij ik niet het gevoel heb dat we ons in deze tijd verenigen. Wat onze partij nodig heeft is terug te keren tot de essentie, de mensen die nog wel willen meedoen bij elkaar te krijgen en onderling te verbinden. Dat doe je niet in een verkiezingscampagne waarin je vooral vertelt dat de jij beter bent dan een ander partijgenoot, maar door samen de krachten te bundelen en vooral de kiezer te vertellen waarom wij als vereniging de beste keus voor hem of haar zijn bij de verkiezingen in 2018.

Daarom doe ik daar op deze manier bewust niet aan mee, ik wil werken aan het weer opnieuw opbouwen van de PvdA samen met zoveel mogelijk partijgenoten. Na lang nadenken en gesprekken met andere kandidaten heb ik besloten om mij niet te kandideren voor het lijsttrekkerschap en sluit ik me aan bij het team van collega-bestuurder Jeroen van Berkel uit stadsdeel West. Onze opvattingen over politiek, Amsterdam en onze vereniging sluiten op elkaar aan, wat we overigens ook delen is de bewondering voor onze partijgenoot Ahmed Aboutaleb: Jeroen was zijn politieke adviseur, Ahmed was en is mijn voorbeeld. Op deze prachtige dag hoop ik dat we verdergaan op de nieuwe ingeslagen weg, een weg van samenhorigheid en goede arbeid om de idealen van onze partij te verwezenlijken.

Het moet radicaal anders in Amsterdam (Joop 26 april)

Weg met halfzachte maatregelen en voorstellen die we toch niet kunnen uitvoeren. Laten we het anders gaan doen, radicaal anders.

Amsterdam is een waanzinnig succesvolle stad en onze economie draait als een tierelier. Mensen over de hele wereld willen hier graag wonen, uit alle hoeken en windstreken komen bezoekers naar onze de stad, en we zitten midden in het centrum van alles wat creatief spannend en leuk is. Maar we willen we de stad ook duurzaam, gemengd en voor iedereen toegankelijk houden.

Daarom klinkt er een sterke roep om meer grip te krijgen op de problemen in Amsterdam: de groeiende toeristenstromen, de stijgende huizenprijzen en krapte op de sociale woningmarkt, en het niet halen van de klimaatnormen. Ik vind dat we als Amsterdams bestuur die problemen op een halfslachtige manier aanpakken. De voorstellen volgen elkaar op, maar we blijven doormodderen. We roepen woningcorporaties op om te stoppen met de verkoop van sociale huurwoningen, zonder dat we die woningcorporaties daartoe kunnen dwingen. We zetten meer handhaving in om het centrum leefbaar te houden, maar daardoor blijft er nauwelijks handhaving over in Nieuw-West en Noord. We sluiten grachten af voor Amsterdammers, om vrij baan te maken voor rondvaartboten vol toeristen. We stimuleren groene maatregelen, maar vooral de hipste initiatieven profiteren.

Ik wil het anders doen, radicaal anders. Want bij een sterke stad hoort een sterk stadsbestuur. Een sterk stadsbestuur dat in elke buurt kijkt naar wat er nodig is en dat vervolgens gewoon regelt. Daarom kom ik met drie plannen.

Ten eerste de woningbouw. Amsterdammers moeten in Amsterdam kunnen wonen. Daarom koopt de gemeente de sociale huurwoningen die woningcorporaties verkopen. Daar trekken we 200 miljoen euro voor uit. En die huizen verhuren we als sociale huurwoningen. Zo blijft de stad gemengd en hebben woningcorporaties geld om huizen te bouwen.

Ten tweede de buurten. Amsterdammers willen in een fijne buurt wonen. De PvdA gaat in alle 97 buurten vragen hoe de Amsterdammers hun buurt schoon, veilig en sociaal willen maken en houden. Daar maken we 97 buurtplannen van die de basis vormen van ons verkiezingsprogramma. En natuurlijk gaan aan we de slag met de wensen van de Amsterdammers. Als buurten een extra wijkagent willen, dan krijgen ze een extra wijkagent. Als buurten een wijkrestaurant nodig hebben voor buurtbewoners die in een sociaal isolement zitten, dan zorgen we voor een buurtrestaurant. Als wijken een goed verlichte tunnel nodig hebben, zodat mensen veilig thuis kunnen komen, dan zorgen we voor een goed verlichte tunnel.

Dan is er nog één punt dat we radicaal anders gaan doen: duurzaamheid. Amsterdammers willen in een duurzame stad wonen. Wij gaan alle platte daken, te beginnen in Nieuw-West, Noord en Zuidoost, vol leggen met zonnepanelen. En we beginnen in de buurten waar het aandeel sociale huur het grootst is. We financieren deze zonnepanelen als gemeente zelf. De opbrengsten van deze zonnepanelen gaan voor meer dan 80 procent naar de verlaging van de maandelijkse lasten van de bewoners van de flats onder deze groene daken. Zo maken we de stad groener én socialer.

Het is tijd voor een radicaal andere koers. Voorbij dus met die halfzachte maatregelen, voorbij met het overleveren van onze stad aan toeristenstromen en buitenlandse deelbedrijven. Iedereen is hier welkom, om dat te bereiken hebben we een radicaal andere koers nodig. Niet alleen van de PvdA, maar van alle politieke partijen. Het is tijd om echte keuzes te maken en zo Amsterdam het bestuur te geven dat het verdient: een sterk bestuur, een radicaal ander bestuur.